ऐसे तो न देखो
नयना गेस्ट हाऊसच्या पायर्या चढत होती. तिचे लक्ष वरती गेले. तिथेच खिडकीत तो उभा होता. त्याची नजर तिच्यावर खिळली होती. तिने नजर चुकवली. परत बघते तर अजूनही तो तिच्याचकडे बघत होता. देखणा; भव्य कपाळावर विखुरलेले बेफिकीर केस त्याला शोभत होते.
नयना लाजली. घाईघाईने तिने पायर्या चढून वळून पाहिले तेव्हां. तो तिथे नव्ह्ता मान उडवून ती पुढे निघाली. आपल्या रूममध्ये आली. तिची रूमपार्टनर आधीच तिची वाट बघत येऊन बसली होती.
"किती उशीर ग नयना; चल ना जेवायला जाऊ. भूक लागली आहे." नयना म्हणाली "आले गं मंदे. जरा वॉश घेऊन येते." नयना वॉश घेऊन आली. दोघी गेस्टहाऊसच्या डायनिंग हॉलमध्ये शिरल्या. रिकामे टेबल शोधता शोधता तिची नजर थबकली. एका टेबलवर तो होता. तिच्याचकडे बघत होता. टक लावून. बरोबर आणखी कोणीतरी होते.
मग नयनाने दुसर्या कोपर्यात जागा मिळवली. तरी अधून मधून तिचे लक्ष त्याच्याकडे जात होते. पण आता त्याचे लक्ष जेवणात होते. "क्या देख रही हो नयना?" मंदाने विचारले. नयनाने तिला तो तरूण दाखवला "तो मुलगा आहे ना? मगापासून माझ्याकडे बघत आहे. मी गेस्टहाऊसम्ध्ये शिरत होते तेव्हांपासून." "आय हाय" मंदा खट्याळ हसून म्हणाली. "गया कामसे बेचारा." "गप ग" मंदा ही हसून म्हणाली "काहीही बडबडत असतेस." मंदाने विचारले "पण खरं सांग मस्त आहे ना? हॅन्डसम आहे एकदम" नयनाने होकारार्थी मान हलवली "हो तसा चांगला आहे...." मंदाने परत चिडवले "हम्म्म्म्म म्हणजे आवडलाय तर...... "
"गप म्हटलं ना!!! " नयना म्हणाली तेवढ्यात जेवण आले आणि दोघी जेवण्यात मग्न झाल्या. मध्येच कधीतरी तो उठून गेला असावा. जेवणे झाली आणि दोघी रूम मध्ये आल्या. त्यांचा सगळा ग्रूपच तिथे आला होता. १५ जणी होत्या. सगळ्या गेस्टहाऊसमध्येच उतरल्या होत्या. गेस्टहाऊसवाला खूश होता. त्याचे गेस्टहाऊस कधी फुल नसायचे पण या सिझनला फूल झाले होते. एकदम पंधरा जणी आल्यामुळे त्याच्या आठ रूम बुक झाल्या होत्या. सगळ्या दिवसभर भटकत व दुपारच्या जेवायला येत. परत भटकायला निघत ते थेट संध्याकाळी परत येत असत. मंदाने त्या मुलाचा किस्सा सगळ्या मुलींना एव्हाना सांगून टाकला होता.
मुलींनी नयनाला चिडवून हैराण केले होते. अर्थात तिला गुदगुल्याही होत होत्याच. रोजच ती पायर्या चढतांना तो खिडकीत असे. कधी तो तिच्याकडेच बघत असे तर कधी त्याचे लक्ष नसे. पण तो आपल्यासाठीच तिथे उभा असतो याची तिला खात्री झाली होती.
सुट्टी संपत येत होती तशी नयनाला अस्वस्थ वाटत होते. मग एकदा ती व मंदा गेस्टहाऊसच्या लॉनवर जाऊन बसल्या. तिथे तो मुलांबरोबर होता. एका बाकावर तो बसला होता. मित्र मात्र इकडेतिकडे
नाचत होते मस्ती करत होते. हा इतका शांत कसा? तिला प्रश्न पडला. तितक्यात एकाने त्याला हलवत म्हटले "विश्वास गाणं म्हण ना" आणि त्याच्या हातात गिटार दिली. विश्वासने अचानक तिच्याकडे पाहिले. मग तसाच बघत राहिला.
त्याने गिटारवरून हात फिरवला आणि सुरू केले "ऐसे तो ना देखो ..... के हमको नशा हो जाये खूबसूरतसी कोई हमसे खता हो जाये.... ऐसे तो ना देखो."
अधून मधून तो तिच्याचकडे रोखून पहात होता. मंदादेखिल तिला कोपराने ढोसत होती त्याने पाहिल्यावर. त्याचा आवाज छानच होता. गाणे संपले आणि त्या दोघी निघाल्या.
ही सगळी कथा मैत्रिणींमध्ये पसरली. सगळ्यांनी त्याला पाहिले होतेच. त्या नयनाला चिडवू लागल्या. एक मैत्रीण म्हणाली "पण नयना कशावरून तो तुलाच उद्देशून म्हणत आहे?" नयना म्हणाली "अरे अधूनमधून माझ्याकडे रोखून बघत होता ना. ते काय उगाच?" ती मैत्रीण म्हणाली "अग नयना कदाचित त्याचे असेच लक्ष जात असेल. तू उगाच काहीतरी अंदाज काढत असशील." मंदा म्हणाली "अगं नयनाकडे कोणीही पुरुष बघणारच ना? अपनी नयना तो है ही हिरोईन. अशी सुंदर मुलगी काय मुलांच्या नजरेला पडल्या शिवाय राहील का?" मैत्रिणिने हेका सोडला नाही."मला तरी वाटतं की कदाचित हा सगळा गैरसमज असेल." नयना म्हणाली "अगं पण आपला स्त्रियांचा सिक्स्थ सेन्सही असतोच ना? पुरुषांची नजर आपल्याला लगेच कळते" मग ती मैत्रीण गप्प बसली. तिला पटले असावे.
दोन दिवस गेले. तो अधून मधून दिसत होता. तिच्याकडे बघत असला की टक लावून बघत असे. पण एकदाही त्याने ओळख करून घ्यायचा प्रयत्न केला नव्हता. हे थोडं विचित्र होतं नयनाला वाटलं. पण कदाचित या ओळखीचा उपयोग काय असे त्याला वाटत असावे. पण नयनाला मात्र त्याने काहीतरी पुढाकार घ्यावा असे वाटत होते. पण तसे घडले नाही. निघायचा दिवस आला.
सामान गाड्यांमध्ये भरले. सगळ्या निघाल्या. नयनाचे डोळे त्याला शोधत होते. तिथेच थोड्या अंतरावर तो उभा होता. तिच्याचकडे टक लावून बघत होता. नयनाने इकडे तिकडे पाहून हळूच त्याला बाय केले. पण त्याचा काही प्रतिसाद दिसला नाही. तेवढ्यात त्याचा मित्र येऊन त्याला काहीतरी म्हणाला. तो हसला. मग गळ्यातल्या बॅगेत त्याने हात घातला
नयना बघत राहिली. तिच्या मैत्रिणीदेखिल अविश्वासाने पहात राहिल्या. त्याने बॅगेतून फोल्डिंग पांढरी काठी काढली व मित्रा मागोमाग चालू लागला होता. दूर दूर जात होता.
नयना लाजली. घाईघाईने तिने पायर्या चढून वळून पाहिले तेव्हां. तो तिथे नव्ह्ता मान उडवून ती पुढे निघाली. आपल्या रूममध्ये आली. तिची रूमपार्टनर आधीच तिची वाट बघत येऊन बसली होती.
"किती उशीर ग नयना; चल ना जेवायला जाऊ. भूक लागली आहे." नयना म्हणाली "आले गं मंदे. जरा वॉश घेऊन येते." नयना वॉश घेऊन आली. दोघी गेस्टहाऊसच्या डायनिंग हॉलमध्ये शिरल्या. रिकामे टेबल शोधता शोधता तिची नजर थबकली. एका टेबलवर तो होता. तिच्याचकडे बघत होता. टक लावून. बरोबर आणखी कोणीतरी होते.
मग नयनाने दुसर्या कोपर्यात जागा मिळवली. तरी अधून मधून तिचे लक्ष त्याच्याकडे जात होते. पण आता त्याचे लक्ष जेवणात होते. "क्या देख रही हो नयना?" मंदाने विचारले. नयनाने तिला तो तरूण दाखवला "तो मुलगा आहे ना? मगापासून माझ्याकडे बघत आहे. मी गेस्टहाऊसम्ध्ये शिरत होते तेव्हांपासून." "आय हाय" मंदा खट्याळ हसून म्हणाली. "गया कामसे बेचारा." "गप ग" मंदा ही हसून म्हणाली "काहीही बडबडत असतेस." मंदाने विचारले "पण खरं सांग मस्त आहे ना? हॅन्डसम आहे एकदम" नयनाने होकारार्थी मान हलवली "हो तसा चांगला आहे...." मंदाने परत चिडवले "हम्म्म्म्म म्हणजे आवडलाय तर...... "
"गप म्हटलं ना!!! " नयना म्हणाली तेवढ्यात जेवण आले आणि दोघी जेवण्यात मग्न झाल्या. मध्येच कधीतरी तो उठून गेला असावा. जेवणे झाली आणि दोघी रूम मध्ये आल्या. त्यांचा सगळा ग्रूपच तिथे आला होता. १५ जणी होत्या. सगळ्या गेस्टहाऊसमध्येच उतरल्या होत्या. गेस्टहाऊसवाला खूश होता. त्याचे गेस्टहाऊस कधी फुल नसायचे पण या सिझनला फूल झाले होते. एकदम पंधरा जणी आल्यामुळे त्याच्या आठ रूम बुक झाल्या होत्या. सगळ्या दिवसभर भटकत व दुपारच्या जेवायला येत. परत भटकायला निघत ते थेट संध्याकाळी परत येत असत. मंदाने त्या मुलाचा किस्सा सगळ्या मुलींना एव्हाना सांगून टाकला होता.
मुलींनी नयनाला चिडवून हैराण केले होते. अर्थात तिला गुदगुल्याही होत होत्याच. रोजच ती पायर्या चढतांना तो खिडकीत असे. कधी तो तिच्याकडेच बघत असे तर कधी त्याचे लक्ष नसे. पण तो आपल्यासाठीच तिथे उभा असतो याची तिला खात्री झाली होती.
सुट्टी संपत येत होती तशी नयनाला अस्वस्थ वाटत होते. मग एकदा ती व मंदा गेस्टहाऊसच्या लॉनवर जाऊन बसल्या. तिथे तो मुलांबरोबर होता. एका बाकावर तो बसला होता. मित्र मात्र इकडेतिकडे
नाचत होते मस्ती करत होते. हा इतका शांत कसा? तिला प्रश्न पडला. तितक्यात एकाने त्याला हलवत म्हटले "विश्वास गाणं म्हण ना" आणि त्याच्या हातात गिटार दिली. विश्वासने अचानक तिच्याकडे पाहिले. मग तसाच बघत राहिला.
त्याने गिटारवरून हात फिरवला आणि सुरू केले "ऐसे तो ना देखो ..... के हमको नशा हो जाये खूबसूरतसी कोई हमसे खता हो जाये.... ऐसे तो ना देखो."
अधून मधून तो तिच्याचकडे रोखून पहात होता. मंदादेखिल तिला कोपराने ढोसत होती त्याने पाहिल्यावर. त्याचा आवाज छानच होता. गाणे संपले आणि त्या दोघी निघाल्या.
ही सगळी कथा मैत्रिणींमध्ये पसरली. सगळ्यांनी त्याला पाहिले होतेच. त्या नयनाला चिडवू लागल्या. एक मैत्रीण म्हणाली "पण नयना कशावरून तो तुलाच उद्देशून म्हणत आहे?" नयना म्हणाली "अरे अधूनमधून माझ्याकडे रोखून बघत होता ना. ते काय उगाच?" ती मैत्रीण म्हणाली "अग नयना कदाचित त्याचे असेच लक्ष जात असेल. तू उगाच काहीतरी अंदाज काढत असशील." मंदा म्हणाली "अगं नयनाकडे कोणीही पुरुष बघणारच ना? अपनी नयना तो है ही हिरोईन. अशी सुंदर मुलगी काय मुलांच्या नजरेला पडल्या शिवाय राहील का?" मैत्रिणिने हेका सोडला नाही."मला तरी वाटतं की कदाचित हा सगळा गैरसमज असेल." नयना म्हणाली "अगं पण आपला स्त्रियांचा सिक्स्थ सेन्सही असतोच ना? पुरुषांची नजर आपल्याला लगेच कळते" मग ती मैत्रीण गप्प बसली. तिला पटले असावे.
दोन दिवस गेले. तो अधून मधून दिसत होता. तिच्याकडे बघत असला की टक लावून बघत असे. पण एकदाही त्याने ओळख करून घ्यायचा प्रयत्न केला नव्हता. हे थोडं विचित्र होतं नयनाला वाटलं. पण कदाचित या ओळखीचा उपयोग काय असे त्याला वाटत असावे. पण नयनाला मात्र त्याने काहीतरी पुढाकार घ्यावा असे वाटत होते. पण तसे घडले नाही. निघायचा दिवस आला.
सामान गाड्यांमध्ये भरले. सगळ्या निघाल्या. नयनाचे डोळे त्याला शोधत होते. तिथेच थोड्या अंतरावर तो उभा होता. तिच्याचकडे टक लावून बघत होता. नयनाने इकडे तिकडे पाहून हळूच त्याला बाय केले. पण त्याचा काही प्रतिसाद दिसला नाही. तेवढ्यात त्याचा मित्र येऊन त्याला काहीतरी म्हणाला. तो हसला. मग गळ्यातल्या बॅगेत त्याने हात घातला
नयना बघत राहिली. तिच्या मैत्रिणीदेखिल अविश्वासाने पहात राहिल्या. त्याने बॅगेतून फोल्डिंग पांढरी काठी काढली व मित्रा मागोमाग चालू लागला होता. दूर दूर जात होता.
No comments:
Post a Comment